Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Συνθέσεις και αντιθέσεις για το παραλιακό μέτωπο της Δραπετσώνας

Το γόνιμο διάλογο μεταξύ κοινωνικών εταίρων με θέμα την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου της Δραπετσώνας άνοιξε εκ νέου η δημοτική κίνηση Κερατσινίου – Δραπετσώνας  «Αλλιώτικη πόλη», στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργάνωσε τη Δευτέρα 11 Μαρτίου στο Πολιτιστικό κέντρο Κερατσινίου «Αντώνης Σαμαράκης».
Στην εκδήλωση, το συντονισμό της οποίας ανέλαβε η εκπρόσωπος της «Αλλιώτικης πόλης» Μαρία Καραφέρη, συμμετείχαν διακεκριμένοι εισηγητές όπως :
η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής Μάρω Ευαγγελίδου, η Αρχιτέκτονας του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου και Προστασίας Περιβάλλοντος Αττικής Τζίνα Σταυράκη που αντικατέστησε την Προέδρο Βιβή Μπάτσου, ο Project manager της Πολιτιστικής Ακτής και αρχιτέκτονας του ΟΛΠ Γιώργος Αραχωβίτης και ο Γενικός Διευθυντής Ακίνητης Περιουσίας της Εθνικής Τράπεζας Αριστοτέλης Καρυτινός.


Η Μαρία Καραφέρη στο χαιρετισμό της παρουσίασε την ταυτότητα της «Αλλιώτικης πόλης», αλλά και το σκεπτικό επιλογής της ανάπλασης ως εναρκτηρίου θέματος ενός κύκλου ανοικτών συζητήσεων, εφόσον αποτελεί την «ευκαιρία» ανάπλασης της Δυτικής Αττικής από άποψη περιβαλλοντική, αναπτυξιακή και ποιότητας ζωής αλλά και το σημαντικότερο θέμα για τον ενοποιημένο δήμο Κερατσινίου – Δραπετσώνας, μιας και η εξέλιξη της ανάπλασης αναμένεται να αλλάξει επί τα βελτίω και πολυεπίπεδα τη φυσιογνωμία της περιοχής. 

Εξάλλου, το θέμα της ανάπλασης τα τελευταία χρόνια επανερχόταν στην επικαιρότητα με απολύτως ετερόκλητους τρόπους (ανάπτυξη τύπου fast track, δημιουργία πίστας φόρμουλα 1, δημιουργία campus του Πανεπιστημίου Πειραιά, λιμάνι για κρουαζιερόπλοια ΟΛΠ), από διάφορους επισπεύδοντες, χωρίς να έχει προηγηθεί κανενός είδους διαβούλευση με την κοινωνία των πολιτών.

Η Μάρω Ευαγγελίδου, Γενική Γραμματέας Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. προσέγγισε το θέμα διαχρονικά, καταθέτοντας μάλιστα την εμπειρία της ως στελέχους του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου και Προστασίας Περιβάλλοντος Αττικής (ΟΡΣΑ) στο ζήτημα της ανάπλασης. Η Τζίνα Σταυράκη, Αρχιτέκτων του ΟΡΣΑ, αναφέρθηκε στο συντελεστή δόμησης της ανάπλασης που προβλέπεται σε 0,6, ενώ ο Γιώργος Αραχωβίτης, project manager της Πολιτιστικής Ακτής, επεσήμανε το προγραμματιζόμενο άνοιγμα του λιμανιού στην πόλη, επικεντρωνόμενος στα σχέδια που αφορούν στην περιοχή Καστράκι. Τέλος, ο γενικός διευθυντής ακίνητης περιουσίας της Εθνικής Τράπεζας Αριστοτέλης Καρυτινός, που αυτοπροσδιορίστηκε ως ο «δράκος του παραμυθιού», στην άκρως ρεαλιστική τοποθέτησή του αναφέρθηκε στην προσέλκυση επενδυτικού ενδιαφέροντος και την ανεύρεση κεφαλαίων ως προαπαιτούμενων για την με οποιονδήποτε τρόπο ανάπλαση της περιοχής. 

Ο προς ανάπλαση χώρος έχει συνολική έκταση 640 στρέμματα, εκ των οποίων τα 2/3 κατά προσέγγιση ανήκουν σε ιδιώτες και ειδικότερα στην Εθνική Τράπεζα, στη Λαφάρζ και τα Ελληνικά Πετρέλαια και το εναπομείναν 1/3 περίπου ανήκει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο δημόσιο, ενώ ιδιοκτησία σε ένα μέρος έχει και ο ΟΛΠ. Οριοθετείται δε από τον επιβατικό λιμένα του Πειραιά (όριο ακτής Βασιλειάδη – Ακτοπλοϊκή σύνδεση Δωδεκανήσου) το κέντρο διαχείρισης της Ψυτάλλειας και τον εμπορευματικό λιμένα (ΣΕΜΠΟ) και περιλαμβάνει την περιοχή των Λιπασμάτων, το εργοστάσιο των οποίων πλέον παραμένει ως μνημείο βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, τον όρμο των Σφαγείων, με την ΑΓΕΤ και τις εγκαταστάσεις της Aegean, και εγκαταστάσεις της ΕΥΔΑΠ που συνορεύουν με το λιμανάκι του Αγίου Γεωργίου και το εργοστάσιο της ΔΕΗ.

Η πρώτη βιομηχανική εγκατάσταση στην περιοχή πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1909 χτίστηκε στην περιοχή το εργοστάσιο των Λιπασμάτων, εν συνεχεία το τσιμεντάδικο και ένα σαπωνοπείο, το ταμπάκικο, ένα ελαιοτριβείο, το γυψάδικο και ορισμένες παρεμφερείς ή συναφείς δράσεις. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή περίπου 20.000 Μικρασιάτες και Πόντιοι εγκαταστάθηκαν σε πρόχειρες κατασκευές γύρω από την περιοχή και αποτέλεσαν το φτηνό εργατικό δυναμικό για την λειτουργία των εργοστασίων, αναδεικνύοντας την περιοχή στη μεγαλύτερη βιομηχανική και βιοτεχνική περιοχή της χώρας.

Τα πρώτα ζητήματα στοιχειώδους κανόνων λειτουργίας της βιομηχανικής ζώνης τέθηκαν το έτος 1951, όταν η Δραπετσώνα έγινε Δήμος. Μετά από τη σιωπή της δικτατορίας ακολούθησαν τα μεταπολιτευτικά αιτήματα που όμως δεν αφορούσαν την απομάκρυνση των εργοστασίων, αλλά τη θέση κανόνων για την ασφαλέστερη και περιβαλλοντικά προσφορότερη λειτουργία τους. Μέχρι το 1982 η ιδέα να μετατραπεί η βιομηχανική ζώνη σε κάτι άλλο εκτός από χώρο εγκατάστασης εργοστασίων δεν είχε συζητηθεί ποτέ, ενώ μόλις το 1992 ολοκληρώθηκε η πρώτη μελέτη «για την πολεοδομική και οικονομική ανασυγκρότηση της Βιομηχανικής Ζώνης» από την Αναπτυξιακή Δήμων Πειραιά. 


Ο όρος δε «ανάπλαση» εισήχθη για πρώτη φορά το 1991, ενώ το εργοστάσιο των Λιπασμάτων διέκοψε την λειτουργία του μόλις το 1999.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου