# Ράλλης Γκέκας , Δρ Οικονομικών ΤΑ
Σε προηγούμενα άρθρα είχαμε εντοπίσει, με βάση διεθνείς μελέτες κυρίως του ΟΟΣΑ και του UCLG[1], ότι η αποκέντρωση και ιδιαίτερα η δημοσιονομική αποκέντρωση, είναι ευθέως ανάλογη με την ανάπτυξη. Ότι δηλαδή η αποκέντρωση δημιουργεί το θεσμικό, διοικητικό, οικονομικό και λειτουργικό πλαίσιο για την αποτελεσματική εφαρμογή αναπτυξιακών πολιτικών.
Το πρόβλημα που αναδεικνύεται είναι το εξής: Οι περιοχές οι οποίες διαθέτουν δημοσιονομική ικανότητα θα μπορέσουν να αντλήσουν ίδια έσοδα και με αυτό τον τρόπο, όχι μόνο θα πολλαπλασιάσουν τις αναπτυξιακές πρωτοβουλίες τους, αλλά θα βελτιώσουν και την οικονομική τους αυτονομία. Τι συμβαίνει όμως με τις περιοχές οι οποίες δεν διαθέτουν μεγάλη δημοσιονομική ικανότητα; Μήπως τελικά η δημοσιονομική αποκέντρωση διευρύνει τις ανισότητες μεταξύ «φτωχών» και «πλουσίων» περιοχών;
Στο άρθρο αυτό γίνεται μία προσπάθεια να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα, με βάση τελευταία έρευνα του ΟΟΣΑ[2].
Τα ευρήματα από την έρευνα αυτή είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα και επίκαιρα: Η δημοσιονομική αποκέντρωση, όχι μόνο δεν διευρύνει αλλά αμβλύνει τις ανισότητες μεταξύ φτωχών και πλουσίων περιοχών. Παράλληλα, στην έρευνα επισημαίνεται ότι, στο σχεδιασμό ενός αποτελεσματικού συστήματος δημοσιονομικής αποκέντρωσης, χρειάζεται να ενταχθεί ένα σύστημα κατανομής κρατικών επιχορηγήσεων, το οποίο, ως βασικό του στόχο θα έχει τη δημοσιονομική εξισορρόπηση.
















