#Ισμήνη Μώρου.
Το ότι το πρόβλημα του ελληνικού τουρισμού, της τελευταίας ίσως ελπίδας εσόδων για τη χώρα, τουλάχιστον επί του παρόντος, , είναι ουσιώδες, δεν το αμφισβητεί κανένας. Στη λέξη «τουρισμός» δεν χρειάζεται να προσθέτει κανείς, κάθε φορά που την διατυπώνει, λέξεις όπως: «περιβάλλον», πολιτισμός», «τάξη», «κανόνες», «επικοινωνιακή στρατηγική»… Η κρίση του ελληνικού τουρισμού δεν είναι –ή δεν είναι μόνο– απόρροια της δημοσιονομικής κρίσης της χώρας και της αρνητικής εικόνας της στο εξωτερικό, αλλά οφείλεται και στα δικά του εγγενή και διαρκή προβλήματα, όπως πχ τα προβλήματα περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής στις τουριστικές περιοχές, η έντονη συγκέντρωση τουριστικής δραστηριότητας σε συγκεκριμένες περιοχές, η εποχικότητα, που, αντί να αμβλύνεται, οξύνεται, η ασυνέπεια και ο ερασιτεχνισμός, στην προώθηση των πλεονεκτημάτων της χώρας στο εξωτερικό, η μη αξιοποίηση των πολιτιστικών κυρίως, αλλά και των φυσικών πόρων σε επαρκή βαθμό, κ.λπ.
Όμως… Η ελληνική κρίση, οικονομική, κοινωνική και πολιτική, αντιμετωπίζει γεγονότα και περιστατικά, τα οποία παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις στον ξένο τύπο, δημιουργώντας ανυπολόγιστη ζημιά στην εικόνα της χώρας και συνακόλουθα στον ελληνικό τουρισμό. Η επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων πρέπει να αποτελεί τμήμα της συνολικής επικοινωνιακής στρατηγικής –ειδικά για τη χώρα μας– της οποίας η οικονομία βασίζεται στην εικόνα και στον τουρισμό της. Κρίση για τον τουρισμό είναι οποιοδήποτε γεγονός (φυσικό, πολιτικό ή επικοινωνιακό) που μπορεί να βλάψει την εικόνα ενός προορισμού.
Η διαχείριση αυτής της δικής μας κρίσης, πολιτικής και οικονομικής , έχει να αντιμετωπίσει τις επικοινωνιακές συνέπειες, οι οποίες συχνά είναι πολύ πιο δραματικές από την άποψη της βλάβης που μπορούν να επιφέρουν στην εικόνα ενός τουριστικού προορισμού.
Απαιτείται συνεπώς μια μεθοδολογία αποτελεσματικής διαχείρισης κρίσης. Αυτό όμως που γίνεται φανερό είναι ότι απαιτείται η ύπαρξη μιας ομάδας αποτελούμενη από ειδικούς (στην επικοινωνία, τα media και στο τουριστικό marketing) για την προετοιμασία και το τρέξιμο του μηχανισμού διαχείρισης του τουρισμού.