Το άρθρο αυτό αποτελεί το τρίτο της σειράς άρθρων που προκλήθηκε από την έρευνα “Subnational governments aroundthe world. Structure and finance” του ΟΟΣΑ, του UCLG και της Γαλλικής Αναπτυξιακής εταιρίας. Στα προηγούμενα άρθρα εστιάσαμε στο μέγεθος και στις αρμοδιότητες των ΟΤΑ όπως επίσης και στις δαπάνες τους σε σχέση με το ΑΕΠ, τις συνολικές δημοσιονομικές δαπάνες ή με την εσωτερική διάρθρωση τους.
Εντοπίσαμε τη δυσμενή θέση της Ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης όχι μόνο σε σχέση με τους ευρωπαίους ομολόγους της, αλλά και στην προσπάθεια ένταξης της στον παγκόσμιο αυτοδιοικητικό χάρτη. Στο σημερινό άρθρο θα διερευνήσουμε τη θέση της Ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης όσον αφορά στα έσοδα και θα κλείσουμε με έναν, επιτέλους θετικό για μας, δείκτη τη σχέση της Ελληνικής Τοπικής Αυτοδιοίκησης με το δημοσιονομικό χρέος.
Εάν προσπαθήσουμε να βγάλουμε ένα γενικό συμπέρασμα από τη σειρά αυτών των άρθρων θα λέγαμε ότι το πρώτο που παρατηρείται είναι η ανισορροπία της χώρας όσον αφορά στη θέση που κατέχει στον παγκόσμιο χάρτη και σχετίζεται με το επίπεδο τη οικονομικής μεγέθυνσης και της αποκέντρωσης. Όσο και να φαίνονται άσχετα αυτά τα δύο μεγέθη συνδέονται.















