Υποχρέωση ετήσιας ενεργειακής βελτίωσης του 3% των δημόσιων κτηρίων ;

Το δίκτυο Eurocities αναμένει σύντομα την δημοσίευση μιας πρότασης για μια νέα οδηγία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με θέμα την ενεργειακή απόδοση, η οποία πιθανότατα θα έχει σαν στόχο την ανακαίνιση κάθε χρόνο του 3% των κτηρίων του δημόσιου τομέα.

Η προτεινόμενη νομοθεσία θα είναι πολύ σημαντική στην εφαρμογή της νέας πολιτικής ενεργειακής απόδοσης και το δίκτυο Eurocities έχει ήδη προβάλει τις αντιδράσεις του. Συγκεκριμένα το δίκτυο έχει εκφράσει την πρόθεση των πόλεων για συνεισφορά στο στόχο της Ε.Ε. «ανεβάζοντας» την ενεργειακή απόδοση στο 20% μέχρι το 2020, υπό κάποιες προϋποθέσεις βέβαια.

Richard Florida : Δύο βιβλία για τις δημιουργικές πόλεις

Σε συνέχεια της χθεσινής ανάρτησης με την παρουσίαση της Π.Ταράνη στο σεμινάριο "Ευφυείς πόλεις:Συστήματα και περιβάλλον καινοτομίας" (2007, ΑΠΘ) που αναφέρεται στις απόψεις του Charles Landry για την Δημιουργική πόλη αναρτούμε από το ίδιο σεμινάριο ,την παρουσίαση της Καρυγιάννη Έφη με τίτλο RICHARD FLORIDA : ∆ύο βιβλία για δηµιουργικές πόλεις

RICHARD FLORIDA : Δύο βιβλία για δημιουργικές πόλεις

RICHARD FLORIDA : Δύο βιβλία για δημιουργικές πόλεις - Presentation Transcript

“Η Δημιουργική πόλη”, του Charles Landry

Στη μεγάλη ανοικτή εγκυκλοπαίδεια του διαδικτύου συνάντησα την παρακάτω παρουσίαση της Π.Ταράνη στο σεμινάριο "Ευφυείς πόλεις:Συστήματα και περιβάλλον καινοτομίας" (2007, ΑΠΘ) που αναφέρεται στις απόψεις του Charles Landry για την Δημιουργική πόλη.Δεν χάνω την ευκαιρία να την αναδημοσιεύσω εκφράζοντας τις ευχαριστίες όλων μας για την ωραία παρουσίαση !

“Η Δημιουργική πόλη”, του Charles Landry

“Η Δημιουργική πόλη”, του Charles Landry - Presentation Transcript

EnerCities, ένα διαδικτυακό παιχνίδι για βιώσιμες πόλεις

Είστε φίλοι των on line παιχνιδιών ; Έχετε οικολογικές ανησυχίες ; Αγαπάτε την πόλη σας ; Τότε μπορείτε να οικοδομήσετε μια βιώσιμη πόλη ως  παίχτες του νέου ηλεκτρονικού online παιχνιδιού που έκανε την εμφάνισή του τον  Φεβρουάριο του 2010  στο διαδίκτυο ( EnerCities.eu ). Το ψυχαγωγικό κι εκπαιδευτικό παιχνίδι EnerCities εφαρμόστηκε πιλοτικά σε σχολεία ευρωπαϊκών χωρών.
Ο σκοπός του παιχνιδιού, στο οποίο μπορούν να λάβουν μέρος και απλοί χρήστες του διαδικτύου χωρίς να ανήκουν σε κάποιο σχολείο, είναι να μπορέσουν οι παίχτες να βρουν την ισορροπία μεταξύ οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής ευημερίας στην εικονική τους πόλη, η οποία θα πρέπει να κάνει την ελάχιστη χρήση ορυκτών καυσίμων.
«Κάθε απόφασή του παίκτη επηρεάζει τη βαθμολογία: για παράδειγμα, Οι παίκτες είναι σε θέση να αναζητήσουν πράσινες τεχνολογίες και έννοιες, προκειμένου να κάνουν την πόλη τους βιώσιμη στο μέλλον. 

Η άγνωστη πόλη της αρχιτεκτονικής και η καθημερινότητα

@Iain Borden.Έχει δημοσιευθεί στο www.re-public.gr στο αφιέρωμα , Πόλεις σε ροή

Προχωρώντας πέρα από τον ορίζοντα του σύγχρονου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, ο Iain Borden αναδεικνύει τις διαφορετικές δραστηριότητες που έχουν οι άνθρωποι στις πόλεις. Χαρτογραφεί μία πόλη για σεξ, για φωνές, για δυνατή μουσική, για τρέξιμο, για απλή ενατένιση, για διαδηλώσεις, για υπόγεια κόλπα, και για καλλιτέχνες του δρόμου.

Όταν διαβάζει κανείς ένα βιβλίο όπως αυτό του Richard Rogers ‘Cities for a Small Planet’, έχει την τάση να βρίσκει λύσεις και μια αναζήτηση της βεβαιότητα. Ο Rogers προτείνει γειτονιές μικτής χρήσης με ‘ανοιχτό πνεύμα’, με συμμετοχικό σχεδιασμό και ‘δημιουργική υπηκοότητα’ για όλους, ανακαινισμένα κτίρια και αλάνες, τη χρήση διαφορετικών αρχιτεκτονικών αισθητικών, τη μεγαλύτερη χρήση συμβολικών δημοσίων κτιρίων, καθώς και τη μετατροπή κτιρίων με μαγαζιά και γραφεία σε κατοικίες, ιδίως για τους μη προνομιούχους. Όταν η πολιτική της αρχιτεκτονικής διασπάται όλο και περισσότερο σε πεδία μεταστρουκτουραλιστικής σημασίας, επαγγελματικές φιλονικίες και μονοθεματικές ομάδες πίεσης, αυτό το είδος αρχιτεκτονικής έκφρασης είναι ίσως αναγκαίο και επίκαιρο.

Ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει. Και εδώ οφείλω να ομολογήσω κάποια αμηχανία. Ενώ αυτές οι προτάσεις μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό σωστές ως προς αυτό που λένε, αυτό που δεν λένε, αυτό που αφήνουν απλώς να εννοηθεί, αυτό που παραλείπουν, είναι που προκαλεί ανησυχία. Αυτό που είναι το πλέον ανησυχητικό είναι μάλιστα το πρότυπο της αστικής κατοικίας. Αυτές είναι πόλεις πολιτισμού, με παραδοσιακή τέχνη, μουσική, θέατρο, γκαλερί, όπερα, μεγάλες δημόσιες πλατείες. Πάνω απ’ όλα, είναι πόλη με δημόσιες πλατείες, ήπιες περιπλανήσεις, προφορικές συζητήσεις και καφέ στις άκρες των πλατειών. Είναι η πόλη της μόκα, των πολυσέλιδων κυριακάτικων εφημερίδων, των ‘ντιζάιν’ φωτιστικών, των φρέσκων ζυμαρικών και των απτών δομών.

Η ρευστή εμπειρία ως αστική έκπληξη

Του Δημητρη Ποτηροπουλου* από τη Καθημερινή

Παρ’ όλο που με συνδέουν πολύ ισχυροί δεσμοί με την Αθήνα, μια πόλη που την νοιάζομαι πραγματικά, δεν θα ισχυριστώ ότι την θεωρώ γοητευτική. Αυτό το γιγαντιαίο πολεοδομικό συγκρότημα των 3.500.000 κατοίκων αναπτύχθηκε χύδην, χωρίς οραματικούς στόχους, χωρίς σχέδιο, ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει έναν αστικό πυρήνα με αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα. Η Αθήνα δεν μπόρεσε να εγγράψει ούτε τις ποιότητες της σύγχρονης πολεοδομίας ούτε, όμως, τις αντίστοιχες ενός ιστορικού κέντρου με μακρόχρονη παράδοση.

Στον αντίποδα της ελληνικής πρωτεύουσας, οι (όσες) γοητευτικές πόλεις, για παράδειγμα αρκετές δυτικοευρωπαϊκές, συγκροτούν αστικά πυκνώματα με διαχρονική ποιότητα, συνθέτοντας «τόπους ζωής». Πέρα από τη σημαντικότητα των κτιρίων τους και την ενδιαφέρουσα χωρική και λειτουργική τους διάρθρωση, ο πιο ισχυρός παράγοντας γοητείας είναι η ίδια η ιστορικότητά τους, η οποία ξαναζωντανεύει τον χρόνο που δεν υπάρχει πια «χρωματίζοντας» την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Αξιοποιώντας τις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) για τη βελτίωση των λειτουργιών του κράτους και την έξοδο από την κρίση

Η Ομάδα για την Τεχνολογική, Οικονομική και Στρατηγική Ανάλυση της Κοινωνίας της Πληροφορίας (INFOSTRAG) τον Εργαστηρίου Βιομηχανικής και Ενεργειακής Οικονομίας του ΕΜΠ  οργανώνει και φέτος στη Σύρο τα Σεμινάρια της Ερμούπολης 2011.Ο τίτλος των Σεμιναρίων είναι  «Αξιοποιώντας τις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών (ΤΠΕ) για τη βελτίωση των λειτουργιών του κράτους και την έξοδο από την κρίση»
Το Σεμινάριο θα διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου (Αίθουσα παλιού 1ου Γυμνασίου Σύρου).Την Επιστημονική & Οργανωτική Επιμέλεια του Σεμιναρίου έχουν οι Γιάννης Καλογήρου, Θεόδωρος Καρούνος και Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος

Ο διαχειριστής του "Πόλεις και Πολιτικές" θα παρευρεθεί στις εργασίες των Σεμιναρίων και θα μιλήσει την δεύτερη ημέρα, Παρασκευή 8/7/2011 με θέμα: Ένα σχέδιο για το όραμα της ψηφιακής πόλης

Συνέδριο με θέμα :Η αρχιτεκτονική κληρονομιά της Σύρου

Το ΚΙΜΚΕΣ στα πλαίσια των Επιστημονικών δραστηριοτήτων του με σκοπό να προωθήσει τα θέματα της προστασίας ανάδειξης και αξιοποίησης της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου και με απώτερο στόχο να βοηθήσει στην τόνωση κάποιων δραστηριοτήτων του προς μαρασμό και εγκατάλειψη ολισθαίνοντος οικισμού της Απάνω Χώρας, οργανώνει σε συνεργασία με καθηγητές πολλών Ελληνικών Πανεπιστημίων, Σεμινάριο Επιμόρφωσης με πρώτο θέμα την αρχιτεκτονική κληρονομιά της Σύρου. Το Σεμινάριο θα διεξαχθεί τέλος Αυγούστου-αρχές Σεπτεμβρίου 2011 στην Ιστορική Μονή Ιησουϊτών στην Άνω Σύρο και θα διαρκέσει μία εβδομάδα. Τα θέματα θα αναπτυχθούν σε ένα πρόγραμμα 24 ωρών διδασκαλίας, ενώ παράλληλα θα υπάρξουν ξεναγήσεις και επί τόπου επισκέψεις στην Άνω Σύρο, στην Ερμούπολη, σε αγροτικούς παραδοσιακούς οικισμούς, σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία. Τα απογεύματα θα οργανωθούν Εργαστήρια πρακτικής εφαρμογής υπό την εποπτεία Καθηγητών του προγράμματος.

Η πλατεία των «Αγανακτισμένων», ζωντανή πόλη ή μια χαμένη πόλη;

@Tου Δημητρη Ρηγοπουλου από την Καθημερινή 11-6-2011 

Διαφορετικές αναγνώσεις πάνω στο φαινόμενο μιας ειρηνικής «κατάληψης»

Είναι μια άλλη Αθήνα αυτή που ζούμε τις τελευταίες δύο εβδομάδες, όσο διαρκούν οι συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» στην πλατεία Συντάγματος. Τις πρώτες αμήχανες, σχεδόν βουβές διαμαρτυρίες διαδέχθηκαν περισσότερο εξωστρεφείς, θορυβώδεις και σίγουρα πιο ζωντανές βραδιές. Πολλά πανό, αντιμνημονιακά πλακάτ, σφυρίχτρες, αντίσκηνα που θυμίζουν ελεύθερο κάμπινγκ σε κάποια παραλία της άγονης γραμμής και δεκάδες πάγκοι μικροπωλητών. Ελληνικές σημαίες, σουβλάκια, χοτ ντογκ, τσίκνα γηπεδική κατευθείαν από τις καλύτερες στιγμές των φεστιβάλ των πολιτικών νεολαιών της δεκαετίας του '70.

Το ιδεολογικό περιεχόμενο του κέντρου των Αθηνών

Του Ιωάννη Κωστούλα* από την Καθημερινή 11-6-2011

Στην ιστορική της διαχρονία η πόλη έχει διέλθει από τρία στάδια οπτικών και νοητικών προτύπων, βάσει των οποίων οργανωνόταν η εμπειρία της αναγνώρισης, της αποτύπωσης, αλλά και του σχεδιασμού του αστικού περιβάλλοντος: η παραδοσιακή πόλη αντιμετωπιζόταν ως έργο τέχνης, η πόλη της νεότερης εποχής γινόταν αντιληπτή ως αρχιτεκτονικό πανόραμα, ενώ η σύγχρονη πόλη καθίσταται αντιληπτή ως θέαμα.

Πολύ συχνά η πόλη αρθρώνεται περί ένα κέντρο, το οποίο ταυτίζεται κατά κανόνα με τον ιστορικό πυρήνα της οικιστικής ανάπτυξης της πόλης.

Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα: Πολεοδόμηση - Όραμα - Τζόγος

@ Renard Teipelke από το συνεργαζόμενο Place Management & Branding

Ο δημοσιογράφος του SPIEGEL κος Alexander Smoltczyk έκανε κάτι που έπρεπε να είχε πραγματοποιηθεί από καιρό: αποκάλυψε τα δυνατά και αδύνατα σημεία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από την πολεοδομική προοπτική των πραγμάτων. Το Γερμανικό άρθρο αναφέρεται στις «μετά-πετρελαϊκές» οικονομίες, την τρομακτική άνοδο τους τα τελευταία 50 χρόνια, την ύπαρξη τους σε ένα από τα πιο άγονα μέρη του κόσμου και την (μακροχρόνια και συνεχώς μεταβαλλόμενη) στρατηγική τους για περεταίρω ανάπτυξη.

Έθνος ζητιάνος ;

Με μια πρώτη ματιά το παρακάτω κείμενο του νευρολόγου Μιχάλη Κούτρα δεν έχει σχέση με τη θεματολογία του ιστολογίου μας.Όμως αν το διαβάσουμε προσεκτικά , αναφέρεται στις επιλογές ταυτότητας της συλλογικής συνείδησης ενός λαού.Πώς   βλέπει τον εαυτό του στην παγκόσμια αγορά ανταγωνιστικών Εθνικών ταυτοτήτων.
Πολλοί στη χώρα μας θεωρούν ότι κάποιοι μας χρωστάνε, και μάλιστα μας χρωστάνε πολλά.Πρέπει να μας τα δώσουν τώρα , χωρίς ανταλλάγματα.Χωρίς εμείς οι ίδιοι να αναλάβουμε την υποχρέωση διατύπωσης των δικών μας υποχρεώσεων.Γινόμαστε έτσι ένα έθνος ζητιάνος.Αν , όμως βλέπουμε έτσι εμείς τον εαυτό μας για φανταστείτε πως μας βλέπουν οι άλλοι.

Βρισκόμαστε , δηλαδή, στην καρδιά του προβληματισμού που απασχολεί το ιστολόγιο μας είτε για τα κράτη είτε για τις πόλεις.Πώς διαμορφώνω την ταυτότητά μου, πώς την επικοινωνώ και εν τέλει πώς εισπράττω τα αποτελέσματα των επιλογών μου !

Δεν ήταν από τύχη που έπιασα ξανά στα χέρια μου τη συλλογή του Τάσου Λειβαδίτη “Οι Γυναίκες με τ’ Αλογίσια Μάτια”. Την πρωτοδιάβασα πριν από πολλά-πολλά χρόνια και θυμόμουν καλά την εντυπωσιακή ανάλυση του ποιητή για τους ζητιάνους. Την αναζήτησα όταν ακούγοντας άλλη μία -και καλά- ανάλυση του γιατί δεν πρέπει η χώρα μας να εξοφλήσει τα χρέη της, ένιωσα πως κάποιοι επιθυμούν συνειδητά να γίνουμε έθνος-ζητιάνος. Όχι μόνο γιατί στη ζητιανιά δεν υπάρχει ανταποδοτικότητα καθώς η μία πλευρά πάντα μόνο δίνει και η άλλη πάντα μόνο παίρνει, και αυτοί που προτείνουν να μην πληρώσουμε τα χρέη μας υπερασπίζονται ακριβώς αυτό, αλλά και διότι αν ακολουθήσουμε τις ‘θαυματουργές’ τους λύσεις είναι βέβαιον πως θα απαξιωθούμε σε επίπεδο ζητιάνου.

Αλλά, ας θυμηθούμε τον Λειβαδίτη:

Αστικές αναπλάσεις: οι δύο πλευρές του νομίσματος

@Χριστίνα Νικολακοπούλου

Τα Canary Wharf εντοπίζονται στο ανατολικό Λονδίνο και αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά κέντρα της Ευρώπης. Η γεωγραφική αυτή περιοχή σκιαγραφεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα που αναδεικνύουν τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρουν οι αστικές αναπλάσεις.
Το 1960, λοιπόν, η συγκεκριμένη  περιοχή αντιμετώπιζε σημαντικά χωρικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και η υποβάθμιση ήταν έντονη καθώς οι μόνες δραστηριότητες που λάμβαναν χώρο ήταν οι εμπορικές δραστηριότητες στις αποβάθρες, με πλήρη έλλειψη διοίκησης και υπηρεσιών. Η ανεργία, η έλλειψη μεταφορικών υποδομών και συνδέσεων με το κεντρικό Λονδίνο και το χαμηλής ποιότητας οικιστικό απόθεμα  περιόριζε τους κατοίκους στην αναζήτηση εργασίας που ήταν το βασικότερο πρόβλημα του πληθυσμού ενώ την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προωθούσε ελάχιστους πόρους για εκπαίδευση και υγεία για το συνεχώς μειούμενο πληθυσμό.

Τουρισμός :Η σημασία των mobile αναζητήσεων στην ανάπτυξη του ταξιδιωτικού μάρκετινγκ

Ο ρόλος των έξυπνων φορητών συσκευών  αυξάνεται ολοένα και περισσότερο σε πολλούς τομείς της οικονομικής ζωής των πόλεων.Ένας από τους τομείς αυτούς είναι το ταξιδιωτικό μάρκετινγκ.Αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψιν από τους υπευθύνους των τοπικών οργανισμών προώθησης των πόλεων δεδομένου ότι αυξάνεται η οικονομική αποδοτικότητα των τοπικών πόρων και υπηρεσιών. Ας παρακολουθήσουμε τις καταγραμμένες τάσεις στην ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο ιστολόγιο aboutourism.Tην επιμέλεια της μετάφρασης έχει ο Λάζαρος Αγαπίδης.

Η αναζήτηση μέσω κινητών συσκευών αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία στο ταξιδιωτικό μάρκετινγκ

Μια πρόσφατη μελέτη της γενικής συμπεριφοράς των καταναλωτών από την Google και την Ipsos OTX διαπίστωσε ότι το 71% των χρηστών έξυπνων τηλεφωνικών συσκευών (smartphone) χρησιμοποιούν την συσκευή τους για αναζήτηση με αφορμή μιας διαφήμισης, ενώ το 74% των καταναλωτών έχουν οδηγηθεί σε μία αγορά ως αποτέλεσμα της χρήσης του smartphone τους (προφανώς κάνοντας αναζήτηση στο διαδίκτυο).

Στον τομέα των ξενοδοχειακών υπηρεσιών, σύμφωνα με την Google, το 19% όλων των αναζητήσεων για ξενοδοχεία εκτελούνται σε φορητές συσκευές, υποστηρίζοντας την ιδέα ότι το κινητό είναι τώρα πιο σημαντικό από ποτέ στο μάρκετινγκ ταξιδιού.

Λονδίνο:BedZED, μια επιτυχημένη οικογειτονιά

@Χριστίνα Νικολακοπούλου

Είναι η μεγαλύτερη οικολογική γειτονιά της Μεγάλης Βρετανίας που συνδυάζει φιλική προς το περιβάλλον κατοικία και εργασία επί τόπου. Οι κάτοικοι του BedZED (Beddington Zero Energy Development) στο Beddington (Sutton) έχουν εντάξει την έννοια της αειφορίας σε κάθε διάσταση της καθημερινής τους ζωής. Είτε πρόκειται για την κατανάλωση ενέργειας και νερού, είτε για τη θέρμανση, τον τρόπο μετακίνησης ή την ανακύκλωση των απορριμμάτων, η αρχή είναι μία: μηδέν ενέργεια. Αυτό σημαίνει, ότι η κατανάλωση δεν ξεπερνά την παραγωγή ενέργειας, η οποία προέρχεται μόνο από ανανεώσιμες πηγές που βρίσκονται εντός του οικισμού. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 2000, ολοκληρώθηκε το 2002 και σε ένα χώρο 1.405 τ.μ. κατασκευάστηκαν 82 σπίτια και 17 διαμερίσματα.

Το αρχιτεκτονικό γραφείο του Bill Dunster, ολοκλήρωσε την κατασκευή για την εταιρεία «Peabody Trust», η οποία ειδικεύεται στο «social housing» ενώ κατά τη διαδικασία του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού πραγματοποιήθηκε επιτήρηση από εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς συμβούλους της «BioRegional Development Group». Σημαντικότατος παράγοντας που κίνησε τα νήματα και συνέλαβε την αρχική ιδέα ήταν το βρετανικό WWF, το οποίο και προώθησε την επαφή μεταξύ της αγγλικής κυβέρνησης και όλων των φορέων που συνεργάστηκαν για την ολοκλήρωση του έργου, δηλαδή των βιομηχανιών, των εταιρειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που χρηματοδότησε τα φωτοβολταϊκά της βιοκλιματικής γειτονιάς. H συνοικία χτίστηκε σε ανακτημένη γη που ανήκε στο δήμο του Sutton και πουλήθηκε στην «Peabody Trust» σε τιμές χαμηλότερες από εκείνες της αγοράς.

Όροι και Προϋποθέσεις για την ανάπτυξη δομών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας από ΟΤΑ α’ βαθμού.

Του Μιχάλη Κούτρα.
Ο Μιχάλης Κούτρας είναι Νευρολόγος και εργάζεται στη Κόρινθο.