 |
| © Raquel Marín |
Η πανδημία του COVID-19 εξαπλώθηκε ταχύτερα σε πυκνές αστικές περιοχές, με αποτέλεσμα υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας σε σύγκριση με τις αγροτικές περιοχές. Σχεδιάζοντας το διάγραμμα της συμπεριφοράς του ιού και της εξάπλωσής του στις πόλεις, συνειδητοποιούμε ότι, εκτός από μια κρίση υγείας, αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι επίσης μια κρίση σχεδιασμού όσον αφορά τον τρόπο που σχεδιάσαμε και χτίσαμε τις πόλεις και τα σπίτια μας.
Η πανδημική κρίση που έχει ανατρέψει τον κόσμο είναι πολύ περισσότερο από μια κρίση υγείας. Οι πολυσύχναστες πόλεις, η μεταφορά ανθρώπων και αγαθών σε μεγάλες αποστάσεις, καθώς και η αύξηση των ασθενών με αναπνευστικά προβλήματα λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης ή της εσωτερικής ρύπανσης ήταν οι βασικές αιτίες πίσω από την εκθετική ανάπτυξη του νέου ιού. Η πανδημία COVID-19 έχει ταξιδέψει τόσο γρήγορα όσο τα καταναλωτικά μας προϊόντα μετακινούνται από το ένα μέρος του κόσμου στο άλλο. Και εξαπλώθηκε ταχύτερα σε πυκνές πόλεις, οδηγώντας σε υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας σε σύγκριση με τις αγροτικές περιοχές.
Η υψηλή πυκνότητα των πόλεων και η αναζήτηση των υψηλότερων δυνατών κερδών από ακίνητα, που έχουν προτεραιότητα έναντι της ποιότητας του χώρου, έχουν επίσης ως αποτέλεσμα την ύπαρξη μεγάλου αριθμού «άρρωστων» και πυκνοκατοικημένων κτιρίων. Τα νοικοκυριά, τα σπίτια και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα που δεν έχουν επαρκή προσανατολισμό, έκθεση στον ήλιο και φυσικό εξαερισμό, προκαλούν ένα πρόσθετο αποτέλεσμα στον ιό: την επιδείνωση της ψυχικής και σωματικής υγείας των ανθρώπων λόγω του περιορισμού και της απομόνωσης σε πλήρως εσωτερικά και μικροσκοπικά σπίτια. Σήμερα, αυτοί οι τύποι κτιρίων έχουν γίνει ο κανόνας στις πόλεις, οι οποίες φαίνεται επίσης σχεδιασμένες για να αναγκάσουν τους πολίτες τους (ή προϊόντα) να επενδύσουν μεγάλο χρονικό διάστημα στην επίτευξη του προορισμού τους, είτε μέσω δημόσιων είτε ιδιωτικών μεταφορών.